Irakurtzen ari zara...
Uncategorized

Lost in translation

Argazkia: Atila
Egilea: Mr. Chopski
Artxibo mota: JPEG
Neurria: 4288×2848 px (3:2)
Sortze data: 2010/08/27
Latitudea: 43º 15,707´ N
Longitudea: 2º 55,075´ W
Kamera: Nikon D90
Objektiboa: Peleng 8mm f/3.5 Fisheye
Distantzia fokala: 8mm
Irekidura: f5,6
Esposizio denbora: 1/6″
Sentikortasun eskala: 400 ISO
Flasha:

Alter dixit.

Denok gara apur bat Bill Murray edo Scarlett Johansson. Denok bizi dugu gure bizitzaren uneren batean, edo gehiegitan, galduta bezala egotearen frustrazio hori.

Jira eta jira dabilen zaldiko bakartiaren moduan, batzutan ez dakigu oso ondo bizitzak nora eraman nahi gaituen. Edo are okerrago: badakigu, besterik ezean, geunden leku berberera eramango gaituela.

Pailazo goibelaren paradoxa datorkit burura maiz, bere saioa hasi aurretik aurpegia margotzen edo ileordea tenkatzen dagoenean. Pirritx eta Porrotxen arrakasta garai honetan, inork ez du astirik ateratzen Aiorak edo Joxe Marik ere euren barne-mundua izango dutenaren inguruan hausnartzeko. Eta inork ez du pailazo goibela maite, espero.

Bada, noizetik noizera, triste egoten ere ikasi beharko genuke, etsita, galduta. Eta Sex Pistols-en No future entzun.  Nondik gatozen jakiteak, batzuetan, ez du garrantzi handiegirik. Baina nora goazen asmatzen saiatzeak, are gutxiago: leku berera, ziurrenik.

Aste bete bada gure bozak hautestontzietan utzi genituela, gure etorkizuna euretan samurki laga bagenu bezala. Eta aste bete bada, baita, aginte-makilarekin nor geratuko denaz haratago, guk, leku berean jarraituko dugula badakiguna.

Gauzak beste era batera egitea posible da, noski, baina jakin badakigu, era berean, ezer gutxi dela benetan aldatuko dena. Gazteegia naiz, agian askorentzat, horrela pentsatzeko. Baina ni ere, neure barne-munduan, honelakoak bizitzera ohitua nago. Zerbait aldatzear dagoela uste dugun uneetan konturatzen gara, hain zuzen ere, ezer ez dela aldatuko.

Baina beti pista berean bueltaka dabiltzan autotxokeen bizimodua txarra denik ez ezazue uste. Behintzat, badakite zeri oratu: goialdean dagoen sare-begia da euren mundua. Eta ez da gutxi. Euren gainera igotzen diren umeei irri bat edo beste sortarazteko gai dira eta une alaiak igarotzeko aukera ematen diete. Eta ez da gutxi.

Agian, hor dago koska. Daukaguna aintzat hartzen ikasiko bagenu ez genuke gehiagoren beharrik sumatuko. Egiten ari garenean edo daukagunean gehiago sinetsiko bagenu, agian, ez genuke ezer gehiago behar izango.

Baina epe luzerako hipotekak saldu dizkigute. Lanean ere bost edo hamar urtera begirako planifikazio estrategikoak maneiatzen ditugu askok. Kaka ere ondo datorkigunean egitea ohiko gauzatzat hartzen dugu. Naturaltasuna, unea betiko galdu direla ematen du.

Litekeena da errua geurea ere izatea, nola ez, baina ez gara gu. Gure gobernua bera, jada, ez dago Gasteizen, edo Madrilen, edo Parisen. Berlinera eraman dugu. Eta igual, urte batzuk barru, Pekinera eramango dugu. Eta txarrena da bost axola zaigula.

Edo behar bada ez, baliteke hori izatea onena. Horrela ikasiko dugu benetan axola duen bakarra gure etxea, gure familia, gure auzoa, gure herria dela. Mikroa, ez makroa. Unea, eta ez geroa.

Ez dakit, batek daki… Norbaitek jakingo du…

Ego dixi.

Advertisements

Eztabaida

Erantzunik ez oraindik.

Utzi erantzun bat

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Aldatu )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Aldatu )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Aldatu )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Aldatu )

Connecting to %s

Bisitak orain arte:

Un porrón de visitas

ALTER ETA EGO 2.0:

Ego sum:

Egok kontenplaziozko bizitza maite du. Bizimodua hortik atera nahiko luke baina, momentuz, ezin du. Hala ere, lasai bizi da, denbora bere alde baitu. Barrukoa askatzeko idazten du.

Alter sunt:

Mr. Chopski psikoanalista da, ogibidez. Errealitatea behatu, interpretatu eta aztertu egiten du, hausnarketarako bideak irekiz. Behatzaile pasiboa da.

Mr. Kaplan trilero bat da, artista bat. Errealitatea desitxuratu, eraldatu eta manipulatu egiten du, begizta gorri eta guzti eskaintzen digularik. Friki aktiboa da.

Artxiboa: